შეისწავე, რამეთუ ვინაჲთგან ართრონთა ძლით უმეცრადუმეცრ̃დ და ბნელად საგონებელ არს ენასა ზედა ჩუენსაენასა ჩუენსა ზედა ლექსი თარგმანებული, რომელსა წმიდათა შორის იოანე ოქროპირი მწვალებელთაგან მოღებულად წინა-აღსადგომელად ჩუენ მართლმადიდებელთა მომართად იტყჳს ლექსსა მას იოანე მახარებელისა მიერ თქუმულსა ძისათჳს; და ბერძულსა შინა ვიდრემე ნათლად ძეს ლექსი იგი; ხოლო გარდამოითარგმნოს რაჲ, დაბნელდების უართრონობისათჳს ენისა ჩუენისა და ცხადსა და ნათელსა სიტყუასასიტყჳს̃ჲ უცნაურ ვინაჲმე ჰყოფს, რამეთუ შეუძლებელ არს თარგმანებაჲ მისი ენასა ზედა ქართულსა; ხოლო რაჲთა გამოვაჩინოთ, თუ რაჲ არს ართრონი და ვითარ ვერ ეგების ენასაენაჲსა ზედა ქართულსა თარგმნაჲთარგმნა მისი და ვითარ იჴუმევენ ამას ართრონსა ბერძენნი, არა დავფაროთ ძალისაებრ და გულისჴმის-ყოფისაყოფისაჲ ჩუენისაჩუენისაებრ.

ხოლო საჭირო არს პირველად თქუმად, თუ რანი არიან ართრონნი. საცნაურ უკუე იყავნიყვ̃ნა, რამეთუ სახელნი ყოველნიყოველთა — სულიერთა და უსულოთანი, ხილულთა და უხილავთანი — სამთა სახელის-დებათაგან საცნაურ იქმნებიან და იწოდებიან ბერძენთაბრძენთა შორის, ესე იგი არს: მამალთა და დედალთადედალთა შორის და შუათაგან. ამათ მამალთა და დედალთა და შუათა სახელთაგან არა თითოეულსათჳთეულსა სახელსა სამნივე და სამთაგანვე სახელის-დებათა ეწოდებიან, არამედ ყოველთა სახელთა შორის გინა თუ მამალი ეწოდების სახელი, გინა თუ დედალი, გინა თუ შუაჲშუა და თჳსისა სახელისა აქუს განკუთნვილებაჲ; და არა გარდაერწყუმის ერთი მეორისასა სახელთა ცვალებულებაჲ, არამედ თითოეულისა ნათესავისასანათესავისა სცავს თითოეული დრეკასა სახელთასა.

და ართრონნიართრონნი თითოეულისათჳთეულისა ნათესავისანინათესავნი არიან ათცამეტ; ათცამეტნი ვინაჲ მამლისა ვიდრემე ნათესავისანინათესავნი რომელთა ყოველთა დრეკათა შინა სახელთასა წინა დაუსხმენ სახელთა, არიან ესე:

ოო ო ὁ, ტუტოო τοῦ, ტო τῷ, ტონტონი τόν, ოო ო ὦ;

ტო τώ, ტჳნ τοῖν, ოო ო ὦ;

ჳ οἱ, ტონ τῶν, ტჳს τοῖς, ტუსტო უს τούς, ოო ო ὦ.

ესე ვიდრემე მამალთა სახელთა ართრონნი არიან, ესე იგი არს დასაწყისნი სახელთანი. და რამეთუ ართრონნი სხუანი არანი არიან, თჳნიერ საძირკუელნი სახელთანისახელთანი და, ვინაჲთგან, იტყოდიან რაჲ სახელთას̃ხლთაჲ წინა დაუსხმენ თითოეულისათჳთეულისა ჟამისა შემსგავსებულთა ართრონთა.

რამეთუ სამებისა ვიდრემე სახელი დედალი არს მათისაებრ ენისა, ხოლო ღმრთისაჲ მამალი; და ღმერთსა ვიდრემე ეწოდების თეოს θεός, ხოლო და-რაჲ-უწერონ ართრონი პირველი, ესრეთ იტყჳანიტყჳნ, ვითარმედ: ო თეოს ὁ θεός. და ონ-ი არს პირველი ართრონი, რაჟამს ადვილობითად იჴმევდენ ჴსენებასა სახელისასა; და რამეთუ სამგუარად დაუსხმენ ართრონთაართრონთა გარდააწყუმენ: ხუთთა ერთსა პირსა ზედა და სამთა — ორობითთასა.

ორობითთანიცაორობითნიცა ხუთნი არიან და განმრავლებითთანიცა; გარნა ორობითთასა ორთაორსა ართრონთა გარდაარწყუმენ სხუათა ორთა ზედა. ამისთჳს, ხუთთაგან ორნი რაჲ ორთა ზედა გარდაარწყუნე, სამად შეიქმნებიან, რომელ არიან პირველისა და ერთისა სახელისანი ესე:

ოო ო ὁ ტუ τοῦ, ტო τῷ, ტონ τόν, ო ὦ;

ხოლო ორობითისანიორობით̃თსნი, რომელნი ორთა პირთა საცნაურ-ჰყოფენ მხოლოდ, ესენი არიან:

ტო τώ, ტჳნ τοῖν, ო ὦ;

და განმრავლებითთა ესენი საცნაურ-ჰყოფენ:

ჳ οἱ, ტონ τῶν, ტჳს τοῖς, ტუს τούς, ო ὦ.

ვინაჲ პირველსავე სიტყუასა ზედა აღვიდეთ. რამეთუ რაჟამს, პირველადპირველად და ადვილობითად და ერთსა პირსა აჴსენებდენ და ართრონი დაუსუანდასუან ესრეთ იტყჳანიტყჳ̃ნ, ვითარმედ: ო თეოს ὁ θεός, ხოლო უკუეთუ უართრონოდ იტყოდინიტყ̃დიან, გამოუღებენ ონ-სა და ესრეთ იტყჳან, ვითარმედ: თეოს θεός ესე იგი არს, ვითარმედ: ღმერთი. რამეთუ ჩუენსა ენასა არა ჰქონან სახელთა წინა დასასხმელნი ართრონნი, ვინაჲცავინაცა, რაჟამს გეგულებოდის ბერძულსა ართრონიანსაართრონიანისა სახელსა თარგმანებაჲ, ო თეოს-სა ὁ θεός ესრეთ სთარგმნი, ვითარმედ: ღმერთი ხოლო უკუეთუ თეოს-სა θεός თჳნიერ ართრონისა, ესრეთვე, ვითარმედ: ღმერთი. რამეთუ არა არს ართრონი ენასა ზედა ჩუენსაენასა ჩუენსა ზედა და ვერ შესაძლებელშემძ̃ლბლ არს თარგმნაჲთარგმნა მისი, ვინაჲთგან არა არს. რამეთუ ართრონიართრონნი წინა-დასადებელიწინა დასადებელნი არს სახელისაჲსახელისა და შუენიერ-ჰყოფს სახელსა და რეცა პატივსა რასმე მიჰმადლებსმიმადლებს.

ხოლო შობილობითად რაჲ იტყოდინიტყ̃დიან საზღვართაებრ მათთა ღრამმატიკოსთაღრმამატიკოსთა განწესებისაგანწესებისაებრ, ესრეთ იტყჳან, ვითარმედ: ტუ თეუ τοῦ θεοῦ, ესე იგი არს, ვითარმედვ̃დ ესე იგი არს: ღმრთისაჲ; ხოლო მიცემითად რაჲ იტყოდინიტყ̃დიან — ტო თეოთეუ τῷ θεῷ, ესე იგი არს, ვითარმედ: ღმერთსა; დახოლო მიზეზობითადმზეზობითად რაჲ, ესრეთ, ვითარმედ: ტონ თეონ τὸν θεόν; ხოლო წოდებითად რაჲ, კუალად: ოტონ თეე ὦ θεέ, ესე იგი არს, ვითარმედ: ჵ ღმერთო.

ხოლო ორობითთათჳს ვითარღა ცხად-ვყოთ, რამეთუ არცა იგინი არიან ენასა ზედა ქართულსა? გარნა ითქუმოდენვე, რამეთუ ორობითნი მათ ეწოდებიან, რომელნი მხოლოდ ორთა პირთა საცნაურ-ჰყოფენ: რამეთუ თქუმითა, ვითარმედ: ტო თეო τώ θεώ ორნი პირნი საცნაურ ექმნნესიქმენ მსმენელსა. ხოლო ტჳნ თეჳნ τοῖν θεοῖν, ესე იგი არს, ვითარმედ: ღმერთთანიერთისათანი, გარნა ორთასა საცნაურ-ჰყოფს და არა მრავალთასა: რამეთუ ღმერთი ერთსაერთსა საცნაურ ჰყოფს რამეთუ ღმერთი ერთსა პირსა, ხოლო ღმერთნი მრავალთა პირთა დაჰსახვენდასახვე და არა ორთა ამისთჳს, ვინაითგან ორთა პირთა დამსახველნი არა გუქონან სახელნი. და წოდებითიწოდებითნი ორობითთაჲორობითთა: ო თეო ὦ θεώ.

ხოლო განმრავლებითთაგანმრავლებითა რაჲ იტყოდინიტყ̃დიან სახელთასახელსა ღმერთთასა, არა ეგრეთ იტყჳან, ვითარცა ორობითთა შინა, ზემო ცხად-ქმნილთა, არამედ ესრეთ, ვითარმედ: ჳ თეჳ οἱ θεοί, ესე იგი არს, ვითარმედ: ღმერთნი და ნათესაობითადნათესავობითად ტონ თეონთეო τῶν θεῶν, ვითარმედ: ღმერთთანი, რამეთუ ამას ეწოდების შობილობითი და ნათესაობითი დრეკაჲდრეკა სახელისაჲსახელისა. ხოლო მიცემითიმიცემით: ტჳს თჳს τοῖς θεοῖς, ვითარმედ: ღმერთთა; და მიზეზობითი: ტუს თეუს τούς θεούς, ვითარმედ: ღმერთთა.

რამეთუ ბერძულად განყოფილებაჲ აქუს მიცემითსა და მიზეზობითსა, ვითარცა ზემოზემოთ თჳთ იგი ლექსნი გჳჩენიან, გარნა ქართულად ერთ ლექსად ითქუმის, დაღაცათუ ძალიძალი რ̃ი ორი აქუს. და ესე ესრეთ გულისხმა-ყავგლისჴ̃ჲ, რამეთუ მიცემითიმიცემით ამისთჳს ეწოდების ლექსსა მას: რაჟამს ეტყოდიეტყოდეს ვისმე, ვითარმედ: ვის მისცემ ამას რასმერ̃ჲსამე? და მან გრქუას, ვითარმედ: ღმერთსა, გინა თუ ღმერთთა, ანუ თუ კაცთა გინა ანგელოზთა; ხოლო მიზეზობითი — ამისთჳს, ვინაჲთგან, იკითხვიდე, რაჲ ვისგანმე, ვითარმედ: ვის ეძიებეძიებდა? და მან გრქუას, ვითარმედ: ღმერთსა გინა თუ ღმერთთა, გინა თუ კაცთა, ანუ სხუათასხთაჲ რათამერაჲთმე.

ესრეთესე ორი ძალი აქუს ლექსსალექსაღ̃ისსა ამას და ერთითა გუარითა ითქუმის ორივე ქართულსა ენასაენასა ქართულსა ზედა, გარნა არა ბერძულსცაბერძულსაცა, არამედ მიცემითიმიცემით ერთობითთაჲერთობითთა ტო თეო τῷ θεῷ და მიცემითიმიცემითთა განმრავლებითთაჲგანმრავლებითთა ტჳს თეჳს τοῖς θεοῖς, ეგრეთვე მიზეზობითიმიზეზობითთა ერთობითთაჲერთობითთა ტონ თეონთეოს τὸν θεόν. ხოლო მიზეზობითი განმრავლებითთაჲგანმრავლებითთა ტუსტჳს თეუსთეჳს τοὺς θεούς, ესრეთერთ განყოფილებაჲ აქუს ურთიერთას. ხოლო წოდებითიწოდებითა განმრავლებითთაჲგანმრაბლებითთა: ო თეჳთეო ὦ θεοί, ესე იგი არს, ვითარმედ: ღმერთნო.

ესრეთ ათცამეტ არიან დრეკანიდრჰ̃კანი სახელთა მამალთანი, ვითარცა ზემო აღგვწერიან, ართრონნი ათცამეტნი; და კუალად თითოეულისათჳთეულისა საჴმარებისაებრცასაჴმარისაებრცა წარმოგჳჩენიანწარმოგჳჩენია ათცამეტნიაცამეტნი იგი ართრონნი. და ესე ვიდრემე მამალთა ართრონთათჳს.

ႣႤႣႠႪႬႨ

ორივე ხელნაწერში მთავრულით; S-ში სინგურით

ხოლო დედლისა სახელისა ართრონნი თავით კერძო დასასხმელნი, ვითარცა საფუძველნი რაჲმე და საშუენებელნის̃შუჱბლნი, ვითარცა ზემო გჳთქუამს, არიან ესე:

ი ἡ, ტის τῆς, ტი τῇ, ტინ τήν, ო ὦ;

ტა τά, ტენ ταῖν, ო ὦ;

ე αἱ, ტონტჳნ τῶν, ტეს ταῖς, ტას τάς, ო ὦ.

რამეთუ სამებისა სახელი დედალი არს და ითქუმის ესრეთ: ტრიას τριάς. ხოლო ართრონიანად რაჲ იტყოდინიტყ̃დიან ამათ ზემო წერილთა ათცამეტთა ართრონთაგან თავისაამათ ზემო ათცამეტთა ართრონსა, რომელ არს ინ-ი, თავითთავის კერძო დაუსუმენდაუსხუმენ და იტყჳანიტყვიან და ესრეთ, ვითარმედ: ი ტრიასტურიას ἡ τριάς; და ნათესაობითადნათესავობითად რაჲ იტყოდინიტყ̃დინიტყ̃დიან უართრონოდ: ტრიადოს τριάδος და ართრონიანად: ტის ტრიადოს τῆς τριάδος. ეგრეთვე მიცემითად უართრონოდ: ტრიადიტრიადე τριάδι და ართრონიანად: ტი ტრიადი τῇ τριάδι; და მიზეზობითად უართრონოდ: ტრიადა τριάδα და ართრონიანად: ტინ ტრიადა τὴν τριάδα; და წოდებითად უართრონოდ: ტრიას τριάς და ართრონიანად: ო ტრიას ὦ τριάς. ესე ვიდრემე ერთისა პირისა სახელის-დრეკანისახელ-დრეკანი არიან ხუთნი, რომელსა ერთობითად უწოდენ.

ხოლო ორობითნი არიან ესე: რაჟამს ორთა პირთა ცხად-ჰყოფდენჰყოფენ უართრონოდ: ტრიადე τριάδε, ხოლო ართრონიანად: ტატ ტრიადე τὰ τριάδε; და ნათესაობითადნ̃ესაობითად და მიცემითად უართრონოდ: ტრიადჳნ τριάδοιν და ართრონიანად: ტენ ტრიადჳნტრჳადინ ταῖν τριάδοιν; ხოლო წოდებითად უართრონოდ: ტრიადე τριάδε და ართრონიანად: ო ტრიადე ὦ τριάδε.

ხოლო მრავალთა რაჲ პირთა ცხად-ჰყოფდენ ადვილობითადადვილობითად და, უართრონოდუართრონოდე: ტრიადეს τριάδες, ვითარმედ: სამებანი, ხოლო ართრონიანად: ე ტრიადეს αἱ τριάδες, ვითარმედ: სამებანი; ეგრეთვე ნათესაობითადნათესავობითად უართრონოდ: ტრიადონ τριάδων და ართრონიანად: ტონ ტრიადონ τῶν τριάδων, ვითარმედ: სამებათანი; ხოლო მიცემითად უართრონოდ: ტრიასიტრიას τριάσι და ართრონიანად: ტესტჳსტჳს ტრიასი ταῖς τριάσι, ვითარმედ: სამებათა; ხოლო მიზეზობითად უართრონოდ: ტრიადას τριάδας და ართრონიანად: ტას ტრიადასტრიადას τὰς τριάδας, ვითარმედ: სამებათა. ხოლო წოდებითად უართრონოდ: ტრიადეს τριάδες, და ართრონიანად: ო ტრიადეს ὦ τριάδες, ვითარმედ: ჵ სამებანო.

ესრეთ სხუა-სახე დასხ̃ი სახედ განყოფილების მქონებელ, არიან მამალთაგან დედალნი ართრონნი და სახელნი.

ႸႳႠႬႨ

ორივე ხელნაწერში მთავრულით

ამითვე სახითა შუანი ართრონნი არიან, რამეთუ ჰგვანან ვიდრემე რიცხჳთაცარიცხვ̃ცა და გუარითაგუარითცა დრეკისაჲთადრეკისათა, გარნა განიყოფებიან მამალთა და დედალთაგან. და ზემო თქუმულნი არიან მამალნი და დედალნი; ხოლო რომელთა აწ ვიტყჳთვიტყვ̃, არიან შუანი:

ტო τό, ტუ τοῦ, ტო τῷ, ტო τό, ო ὦ;

ტო τώ, ტჳინ τοῖν, ო ὦ;

ტა τά, ტონტუნ τῶν, ტჳის τοῖς, ტა τά, ო ὦ.

და სულსა წმიდასა არა მამალი ეწოდების სახელი, არცა დედალი, არამედ შუაჲშუა. ამისთჳსცა და შუათაცა მოქენე არს ჴუმევად ართრონთა, რამეთუ რაჟამს ერთობითთა პირთა ცხად-ჰყოფდენჰყოფენ, პირველად ესრეთ იტყჳან უართრონოდ: პნევმა πνεῦμα; და ართრონიანად: ტო პნევმა τὸ πνεῦμα, ვითარმედ: სული; და ნათესაობითადნათესავობითად უართრონოდ: პნევმატოს πνεύματος და ართრონიანად: ტუ პნევმატოს τοῦ πνεύματος, ვითარმედ: სულისაჲსულისა; ხოლო მიცემითად უართრონოდ: პნევმატი πνεύματι და ართრონიანად: ტო პნევმატი τῷ πνεύματι ვითარმედ: სულსა; და მიზეზობითად უართრონოდ: პნევმა πνεῦμα, და ართრონიანად: ტო პნევმა τὸ πνεῦμα, ვითარმედ: სულსა; ხოლო წოდებითად უართრონოდ: პნევმა πνεῦμα და ართრონიანად: ო პნევმა ὦ πνεῦμα, ვითარმედ: ჵ სულო.

ეგრეთვე ორობითნი უართრონონი: პნევმატე πνεύματε, პნევმატჳნ πνευμάτοιν, პნევმატე πνεύματε; ხოლო ართრონიანად: ტო პნევმატე τὼ πνεύματε, ტჳნ პნევმატჳნ τοῖν πνευμάτοιν, ო პნევმატე ὦ πνεύματε, ვითარმედ: ორნი სულნი, სულთანი, სულნო.

ხოლო განმრავლებითნი უართრონონი: პნევმატა πνεύματα, პნევმატონ πνευμάτων, პნევმასი πνεύμασι, პნევმატა πνεύματα, პნევმატაპნევმატე πνεύματα; ხოლო ართრონიანად: ტა პნევმატა τὰ πνεύματα, ტონ პნევმატონ τῶν πνευμάτων, ტჳს პნევმასი τοῖς πνεύμασι, ტატან პნევმატა τὰ πνεύματα, ო პნევმატაპნევმატე ὦ πνεύματα, ვითარმედ: სულნი, სულთანი, სულთა, სულთა, ჵ სულნო.

და ამათ ათცამეტთა ართრონთაგან ერთი ოდენ მხოლოდ შესაძლებელ არს ენისა ჩუენისაგან თქუმად, რომელ არს წოდებითისა თავით კერძო ო-ჲ; და სხუანი ართრონნი ქუე დაგჳტევიანდაგუცკვიანდაგეცვიან, და არა თუ ესრეთ ვინმე, ვითარცა ბერძულად არიან, დაუსხნეს, სხუებრღმერთთა შეუძლებელ არს თარგმნაჲთარგმნა.

ხოლო ბერძულთავე ართრონთა ქართულსა დაუსხმიდე თუდაუსხმიდეს, ესრეთ იქმნებიან, ვითარმედ: ო ღმერთი, ტუ ღმრთისაჲღ̃ო, ტო ღმერთსა, ტონ ღმერთსა, ჵ ღმერთო; ტოტუნ ღმერთნი ორნი, ტჳნ ღმერთთანი, ჵ ღმერთნო; ჳ ღმერთნი მრავალნი, ტონ ღმერთთანი, ტჳს ღმერთთასამებათანი, ტუს ღმერთთა, ჵ ღმერთნო.

ესრეთვე და დედალნი ართრონნი სამებისანი, ვითარმედ: ი სამებაჲ, ტის სამებისაჲსამებისა, ტი სამებასა, ტინ სამებასასამ̃ბისა, ჵ სამებაო; ხოლო ორობითად: ტატან სამებანი, ტენ სამებათანისამებათა, ჵ სამებანო; და განმრავლებითად: ე სამებანი, ტონ სამებათანი, ტეს სამებათას̃მ̃ბ̃თ̃ნი, ტასტის სამებათა, ჵ სამებანო.

ამათდავე მსგავსად შუანი ართრონნიართრონნი არიან, ვითარმედ: ტო სული, ტუ სულისაჲსულისა, ტო სულსა, ტო სულსა, ჵ სულო; ორობითნი: ტო სულნი, ტჳნ სულთანი, ჵ სულნო; განმრავლებითნი: ტა სულნი, ტონტინ სულთანი, ტჳს სულთა, ტა სულთა, ჵ სულნო; გარნა არცა ეგების ესრეთ თქუმაჲთქუმა ქართულად და არცა ჰშუენის ენასა ჩუენსა ართრონი ბერძულიდა ართრონნი ბერძულნი არიან და ართრონნი ბერძულნი ქართულნი ართრონნი არა არიან.

და ოდეს ართრონისათჳსართრონთათვს ითარგმანებოდის, რაჲცარაცა სიტყუაჲ ბერძულისაგან, ბნელად ვიდრემევითამევითმე და შეუგუარადშეუგარადუგურად იქმნების თარგმნაჲთარგმნა ართრონიანისა სიტყჳსაჲსიტყვსა, ვითარცა ესერა ქმნილ არს ღმრთისმეტყუელისა და მახარებელისა იოანეს მიერ თქმულსა სიტყუასა შინა თავსა სახარებისასა, და ართრონსა ძისათჳს არა დაჰრთავსდართავს; ხოლო იოანე ოქროპირი თარგმნის და განუმარტებს მწვალებელთა სიტყუასასიტყვსა მას უართრონოსა და აღუჴსნის მრავალთა გამოსაჩინებელთა მიერ, მეტყუელი, ვითარმედ: დაღათუ აქა ართრონიართონი არა იჴუმიაიკუმუა მახარებელმან, რამეთუ არა შეჰგვანდა რეცა, და მრავალგზის უართრონოდცა იტყჳან მრავალნი წმიდათაგანნი და ართრონიანადცა; გარნა მრავალთაგან ართრონიანადცა იტყჳსიტყ̃ვნ ესევე მახარებელი და ამით ვიდრემეამითვემე სახითასახით დაჰჴსნის მრავალგამომეძიებლობასა მწვალებელთასა.

ხოლო სიტყუაჲ იგი უართრონოჲუართრონო ესე არს, რომლისა მიერ წინა-აღუდგებიანწინა-აღდგებიან მწვალებელნი, ვითარმედ: ღმერთი იყო სიტყუაჲ. რამეთუ არა ესრეთ თქუაო მახარებელმან, ვითარმედ: ო თეოს ὁ θεός იყო სიტყუად, არამედ ვითარმედ: თეოს θεός იყო სიტყუაჲ. და რამეთუ ესრეთ თქუმაჲთქუმად, თუ: ო თეოს ὁ θεός ართრონიანი არს, რაჟამს ონ-ი თავით კერძო დაუსუა; და რაჟამს ონ-ი, რომელ არს ართრონი, არა დაუსუა თავით კერძო, ესრეთ ითქუმის, ვითარმედ: თეოს θεός. და აქა სიტყუასა ამას შინა არა არს ართრონი, რომელსა ღმრთისმეტყუელი იტყჳს, ვითარმედ: ღმერთი იყო სიტყუაჲ. რამეთუ არა იტყოდისიტყ̃დეს, თუ: ო ღმერთი იყო სიტყუაჲ, არამედ ვითარმედ: ღმერთი იყო სიტყუაჲ. და ამისთჳს იტყოდეს მწვალებელნი, ვითარმედ: უკუეთუ უართრონოდ აჴსენებს ღმრთად ძესა, არა სადამესადმე სწორ არსო მამისა ძე, რამეთუ უართრონობაჲ უმდაბლესობასა გამოაჩინებსო ძისა მამისაგან. გარნა დაჴსნის და უკუნარღუევს ყოველსაყოველთა წმასნასა მწვალებელთამწვალებელთა და ძის-მბრძოლთასაIn A, this word is connected to the following by a compositional arc დიდი ესე წმიდათა შორის იოანე ოქროპირი.

ხოლო არიან დამორჩილებითნი ამათ პირველთა ართრონთანი სხუანიცა ართრონნი, ათ-ათი თითოეულისათჳთეულისა ნათესავისა და დამორჩილებული, რომელ არიან ესე:

მამალთანი ვიდრემე:

ოს ὅς, უოსუ οὗ, ო ὦ, ონონო ὅν;

ო ὥ, ჳნ οἷν;

ჳ οἵ, ონ ὧν, ჳს οἷς, უს οὕς.

ხოლო დედალთანი დამორჩილებითნი:

ი ἥ, ის ἧς, ი ᾗ, ინ ἥν;

ოა ὥ, ჳნენენ οἷν;

ე αἵ, ონ ὧν, ეს αἷς, ას ἅς.

ხოლო შუათანი დამორჩილებითნი:

ო ὅ, უ οὗ, ო ᾧ, ო ὅ;

ო ὥ, ჳნ οἷν;

ა ἅ, ონ ὧν, ჳს οἷς, ა ἅeye-skip: scribe's eye jumped from ეს (fem. pl. dat.) to ონ (neut. pl. gen.), omitting 10 forms.

ესენი ვიდრემე დამორჩილებითნი არიან პირველთა ართრონთანი ართრონნი ესეცა; გარნა ვინაჲთგან ამათსაცა ძალსა აწ განმარტებაჲგანმართებაჲ სატჳრთოდ აღუჩნდებოდა მკითხველსა და აწინდელსა სიტყუასა ამათისა ძალისა განმარტებაჲ არარადარად ეჴმარებოდა, ამისთჳს ნამეტავადნამეტნავად ვჰგონეთჰგონეთ ამათთჳსამისთვს სიტყჳსა განვრცობაჲგანვრცომა, ვინაჲთგან და თჳთ პირველთა ართრონთა ძლითიცა ესე სიტყუაჲ ნუუკუე და საწყინო უჩნდეს მკითხველსა სიმრავლისათჳსსიმრავლისაგან ქცევათა სახელისათა. გარნა აჩუენოს თუ მოსწრაფებაჲ, გულსმოდგინებით მრავალ გზის, და უწყინოდ წარკითხვითა ყოველივე განმარტებულად ეპოვოსეპოოს ძალიძალი რ̃ი ართრონთა ვითარებისაჲვედრებისაჲ, თუ რანირ̃ჲნი არიან ართრონნი, ვინაჲთგან თჳნიერ ტკივილისა შეუძლებელ არს ყოველიყოვლისა საქმესაქმისა მოღუაწებად.